2.000.000 TL ⚔️ Ödüllü MYKOv2 GENESIS | 24 Nisan 2026 ⚔️ Resmi Açılış Başlıyor!Karanlıktan korkan çocuk misali çıkıyor yıldızlar karanlığa
Meydan okucasına ay birkez daha o soluk gülümseyişi ile
Bakıyor hayata ve karanlık yine ısıtıyor dünyayı bir örtü misali
Sokaklar yağmurun kokusuyla sarhoş olurken
Kaldırımlar bir büyük daha deviriyor bu dert karşısında
Sokak lambaları kafa tutarcasına karanlığa nefes almak istiyorlar kesik,kesik..
Bir adam çıkıyor oynanan bu oyunun sahnesine elleri cebinde
Belkide yaralı kanamakta bir yeri kafasında çok şeyler düşünür gibi
Aheste geçiyor yollardan kendi ışığını bulmuş gibi
Korkutmuyor onu sokakların alaca karanlığı
Yağmur omzuna bir dost misali dokunurken
Bir kez daha karışıyor gözyaşlarına dostun elleri
Ama kanamakta durmadan yarası gözyaşları bastıramıyor acıyı
Sokakların sarhoşluğunda kendi acısıyla uyuşuyor bedeni ve ruhu
Bir fazlalık var sanki üstünde en önemli varlığını kaybettikten sonra
Taşımak istemiyor sanki birşeyleri sokaklarda bırakmak istiyor bir parçasını
Yanlız farkında değil sokaklarında onu yanlız bıraktığının
Aklını karıştıran cümlelerle çıktığı yolculukta
Sokakların hepsini arka masada bırakmışken
Sıra hesabı ödemeye gelmişti cebinden son bir şişe daha çıktı
İçinde küçük bir kağıt parçası tümüyle ıslanmış gözyaşlarıyla
Gerçek sahibine ulaşmasını düşünerek son bir hatıra bırakıyor
Bu hayat meyhanesine
Ve onunde duran sona bir adım daha yaklaşıyor yarası derinleşirken
Kendini son bir yıldıza bakarak bırakıyor mavi derinliğe
Yakamoz onun yarası ile kıpkırmızı kesilirken o yarasının derinliğinde kayboluyor
Ay ve yıldızlar karanlığa sığınıp ağlarken ruzgarın hıçkırıkları
Bıraktığı son hatırayı açıyor küçük,ıslak bir kağıt ve yazan birkaç kelime;
Bedenim sarhoş ruhum yolcu sen beni sözlerinle uğurlasanda ölüme asıl ölümüm son bakışında kaybolurken gözlerinde...
Meydan okucasına ay birkez daha o soluk gülümseyişi ile
Bakıyor hayata ve karanlık yine ısıtıyor dünyayı bir örtü misali
Sokaklar yağmurun kokusuyla sarhoş olurken
Kaldırımlar bir büyük daha deviriyor bu dert karşısında
Sokak lambaları kafa tutarcasına karanlığa nefes almak istiyorlar kesik,kesik..
Bir adam çıkıyor oynanan bu oyunun sahnesine elleri cebinde
Belkide yaralı kanamakta bir yeri kafasında çok şeyler düşünür gibi
Aheste geçiyor yollardan kendi ışığını bulmuş gibi
Korkutmuyor onu sokakların alaca karanlığı
Yağmur omzuna bir dost misali dokunurken
Bir kez daha karışıyor gözyaşlarına dostun elleri
Ama kanamakta durmadan yarası gözyaşları bastıramıyor acıyı
Sokakların sarhoşluğunda kendi acısıyla uyuşuyor bedeni ve ruhu
Bir fazlalık var sanki üstünde en önemli varlığını kaybettikten sonra
Taşımak istemiyor sanki birşeyleri sokaklarda bırakmak istiyor bir parçasını
Yanlız farkında değil sokaklarında onu yanlız bıraktığının
Aklını karıştıran cümlelerle çıktığı yolculukta
Sokakların hepsini arka masada bırakmışken
Sıra hesabı ödemeye gelmişti cebinden son bir şişe daha çıktı
İçinde küçük bir kağıt parçası tümüyle ıslanmış gözyaşlarıyla
Gerçek sahibine ulaşmasını düşünerek son bir hatıra bırakıyor
Bu hayat meyhanesine
Ve onunde duran sona bir adım daha yaklaşıyor yarası derinleşirken
Kendini son bir yıldıza bakarak bırakıyor mavi derinliğe
Yakamoz onun yarası ile kıpkırmızı kesilirken o yarasının derinliğinde kayboluyor
Ay ve yıldızlar karanlığa sığınıp ağlarken ruzgarın hıçkırıkları
Bıraktığı son hatırayı açıyor küçük,ıslak bir kağıt ve yazan birkaç kelime;
Bedenim sarhoş ruhum yolcu sen beni sözlerinle uğurlasanda ölüme asıl ölümüm son bakışında kaybolurken gözlerinde...
